A oto mały przedsmak jednego z opowiadań - ze zbioru 

O kobietach... Czeskie Opowieści

Petr Šabach

Królestwo za story

- Potrzebna mi story! – biadoliła Wanda już od drzwi – królestwo za story!
Pavla patrzyła z lekko rozdziawionymi ustami. Milczała, bo też co miała powiedzieć? Raczej nie zdarzało się, by Wanda wpadała do niej o piątej nad ranem z prośbą o story.
- Musisz mi pomóc…
- Wejdźże wreszcie… – Pavla wciągnęła przyjaciółkę do środka. – Rany boskie, co jest grane? Wyglądasz okropnie.
Gdy przy jej pomocy Wanda dosłownie wtoczyła się do przedpokoju, Pavla dopiero wtedy zorientowała się, że przyjaciółka jest trochę wstawiona. Gdzie tam trochę, porządnie. 
- Cholera, co się stało? Chcesz kawy? A właściwie czemu ja pytam, po prostu zrobię, a tymczasem ty jakoś się ogarnij. 
Zapłakana Wanda, smarkając głośno, skinęła głową.
- Kawka? Czemu nie – wymamrotała, zdjąwszy na chwilę chusteczkę z opuchniętego nosa. Po czym zatrąbiła hałaśliwie.
- Tylko niech ci coś zostanie w tej głowie, żebyś mi mogła wszystko opowiedzieć! – krzyknęła z kuchni Pavla. 
Dowlókłszy się do niej, znużona Wanda opadła na krzesło. Kaprawymi oczami wodziła wokół, jakby sprawdzając, co się tu zmieniło od jej ostatniej wizyty. 
- Ładne kwiatuszki… – pokazała na stojący przed nią wazon, ale zaraz jęknęła: – Boże, jaka za mnie durna krowa! 
Pavla nalała kawę do dwóch wielgachnych kubków. 
- Okradli nas…
- Co takiego? Znaczy się - mieszkanie? – przeraziła się przyjaciółka Wandy. – A kiedy? 
Wanda tylko apatycznie pokiwała głową.
- Czekaj no… – Pavla, przekonana, że w takich okolicznościach powinna przejąć inicjatywę, wzięła ze stołu komórkę – musimy zadzwonić na policję. Może znajdą jakieś ślady. 
- Nie, żadnej policji! – wrzasnęła Wanda, gapiąc się nieprzytomnie w kuchenny kąt. Po czym znów zaczęła siąkać nos w chusteczkę. 
Zdezorientowana Pavla przez parę sekund przyglądała się jej, potem czule pogłaskała po włosach, a wreszcie spytała cicho: 
- Nie? A dlaczego? Przecież to chyba normalne, co? 
- Bo … bo krowa ze mnie – dobiegł spod chusteczki stłumiony głos. 
I co teraz? Pavla znów pogłaskała przyjaciółkę. 
- Będzie dobrze – powiedziała, czekając, aż Wanda choć trochę się uspokoi. Zastanawiała się, co takiego złodzieje mogli wynieść z mieszkania. Było w nim pełno drogocennych rzeczy. Obrazy (wśród nich dość duży Zrzavy i Filla), meble secesyjne, porcelana… Kosztowności też pewnie przepadły – mąż Wandy prowadził na Starówce dwa prosperujące sklepy z antykami. Zdaje się, że i sporą gotówkę trzymali w domu. I chociaż jej stosunek do przedmiotów był raczej obojętny (chyba dlatego, że zawsze mogła sobie kupić nowe), miała zrozumienie dla chlipania Wandy. Kompletnie jednak nie pojmowała, czemu nie należy wzywać policji. 
- Słuchaj… a gdzie twój mąż? 
- W Mo-na-chium na jakichś tar-gach – czknęła Wanda. 
- Strzelisz jednego? – spytała Pavla, nie tyle z chęci picia o tak wczesnej porze, ile z braku lepszych pomysłów. Zresztą szklaneczka czegoś mocniejszego być może postawi Wandę na nogi. 
Przyjaciółka przytaknęła. 
- Serio, chcesz? 
- No pewnie – niespodzianie ożywiła się Wanda. 
- Becherówkę czy Jamesona? 
- Jamesona… Ty, mogę się trochę obmyć? Pewnie wyglądam strasznie. 
- Czysty ręcznik wisi tuż przy drzwiach – rzekła Pavla, nalewając dwie solidne porcje wyśmienitej irlandzkiej whisky. Postawiwszy szklaneczki na stole, usiadła, po czym łyknęła bezmyślnie i przymknęła oczy. Ziewnęła – nie zwykła wstawać tak wcześnie. 
Z łazienki dochodził tylko plusk wody. Przez długie minuty nie działo się nic. Wreszcie stuknęły drzwi. Usiadłszy, Wanda spuściła wzrok i ujęła szklaneczkę. Prezentowała się nieco lepiej, ale jej zawsze tak zadbany, bezbłędny wygląd był za górami, za lasami. 
Przyjaciółki stuknęły się, w milczeniu i raczej z nawyku. Odstawiwszy szklaneczkę, Wanda śniętymi, zaczerwienionymi oczami spojrzała na Pavlę, a po chwili powiedziała uroczyście: 
- Ale musisz obiecać, że wszystko, co ci zaraz powiem, zostanie wyłącznie między nami. Język na kłódkę! 
Pavla przytaknęła. 
- Musisz powiedzieć: obiecuję! 
- Obiecuję. 
- A teraz: przysięgam! 
- Dobra, przysięgam – powiedziała Pavla, z trudem skrywając ciekawość. 
- Nie mogę iść na policję, bo… – niemal wyszeptała Wanda – bo nikt mi nie uwierzy… A gdyby nawet, to na pewno nie w to, że na świecie może być ktoś tak głupi jak ja, żeby wciskać policji historyjkę, która po prostu jest bez sensu… 
- A właściwie co się stało? 
- Jedynie dobra story mogłaby mnie uratować… Bo inaczej chyba popełnię samobójstwo. 
Nieprzygotowana na taki rozwój sytuacji Pavla wytrzeszczyła oczy. Napiła się whisky.
Wanda łyknęła kawy, wyjęła z torebki papierosa, zapaliła, po czym dopiero wtedy spytała: 
- Mogę?
Tymczasem Pavla wyciągnęła skądś byle jaką popielniczkę i – mimo że niepaląca – też zapaliła, tak była podekscytowana. 
Wanda zaciągnęła się łapczywie kilka razy. Wydmuchnąwszy dym nad głową przyjaciółki, upewniła  się znowu, że tamta będzie milczeć, i wreszcie zaczęła swoją opowieść. 
- Dzisiaj… a właściwie wczoraj, nieważne, byłam w knajpie „Pod Trzema Białymi Barankami”, pewnie ją znasz. Jakub obchodził urodziny i zaprosił towarzystwo. Pomyślałam sobie, czemu nie? Michał jest w Niemczech, na pewno nie będzie gnił w hotelu. A ja co, mam siedzieć w domu sama? Rozumiesz? 
- Jasne, że rozumiem – rzekła Pavla, mimo że nie było czego. Przynamniej na razie. 
- Przyszli sami znajomi… no, prawie sami… Jakub z Tamarą, Bettina z Ondrą, Łukasz i… I jeszcze parę osób, których w zasadzie nie znałam… – ciągnęła już niemal spokojnie Wanda, odgarniając włosy z czoła. Włosy ciemne, wpadające w granat. W połączeniu z zaczerwienionymi oczami była to kombinacja wręcz diabelska. Zdusiwszy w roztargnieniu niedopalony papieros, wyłowiła następny i kontynuowała: 
- Spoko, będę się streszczać. Gdzieś koło dziesiątej zjawił się pewien gość, zauważyłam go, jak tylko wszedł. Piękny facet. Wyglądał jak Leonardo di Caprio, tyle że trochę starszy. A ja, jak jakaś małolata, od razu miałam na niego ochotę. W gardle mi zaschło, serce zaczęło walić… Było to coś niesamowitego, wiesz, w naszym wieku takie rzeczy już się nie przytrafiają. 
Pavla westchnęła na znak, że rozumie, i przez kilka sekund jej oczy rozbłysły marzycielsko. 
- Siedzieliśmy, gadali, ale kompletnie nie wiem o czym, ponieważ bez przerwy musiałam zerkać na tego faceta. Chyba miałam rozdziawioną gębę, bo po jakimś czasie zauważyłam, że i on mi się przygląda, a jego wzrok przestrzega mnie dyskretnie – uważaj na resztę, wiemy o tym tylko my dwoje. Naraz staliśmy się czymś w rodzaju pary spiskowców połączonych wspólną tajemnicą, o której pozostali nie mają pojęcia. 
Pavla milczała. Ona również wzięła drugiego papierosa. Paląc, dosłownie zawisła wzrokiem na ustach przyjaciółki. 
- Skończyliśmy koło drugiej w nocy. Już od dobrej godziny główkowałam, jak by tu cichcem poderwać gościa. Trudna sprawa, bo kocioł był tam straszny, wszyscy się darli, że trzeba by gdzieś wpaść na mojito, pora jest wciąż młoda i takie tam teksty, znasz to… Nalej mi jeszcze kapkę. 
- No i coś wymyśliła? 
- Powiedziałam, że chcę zadzwonić, a nie mam pola, więc muszę wyjść. Po prostu się ulotniłam, tak jak kiedyś razem zwiewałyśmy z budy. Jesteś – i nagle fiu! Stanęłam na chodniku, w ręce komóra. Chwilę potem podszedł on, wezwał taryfę i… 
- Boże drogi! – westchnęła Pavla, wydmuchując jednocześnie dym, co wyglądało tak, jakby wypuszczała duszę. – Boże drogi, to on cię okradł? Związał i okradł? Obrobił wam chałupę! Co za drań! Mówiłam ci, że musimy zadzwonić na policję… – zdenerwowana sięgnęła po komórkę. 
Wanda szybko przykryła telefon dłonią. 
- Dobra, dzwoń, ale gdy skończę. A ja idę o zakład, że wtedy ci się odechce! – powiedziała zaskakująco ostrym tonem. 
Pavla znieruchomiała, wlepiając wzrok w Wandę. Zaciekawiona, ale i wylękniona. Sama nie wiem, jak to się stało, tak czy owak znaleźliśmy się u nas. No i stoję ci ja w holu, i pozwalam, żeby mnie rozbierał obcy facet, zresztą sama też go rozbieram. Wariacko zdzieramy z siebie ciuchy, a tu nagle, kiedy czuję, że jesteśmy już kompletnie nadzy i przyklejeni siebie, on mnie odpycha i z jakąś taką smutną miną pyta, czy by mi nie przeszkadzało, jeśli najpierw opowie coś o sobie. Nie wiedziałam, co tu jest grane, w tym momencie nie miałam najmniejszej ochoty na żadne pogaduchy, ale jemu, kiedy tam stał nagi, taki cudowny i – błagam, tylko się nie śmiej – wyglądał prawie jak BÓG, po prostu nie mogłam odmówić. Pocałował mnie w ucho, zajrzał do pokoju i powiedział: Widzę, że masz fortepian. Może byś coś zagrała? Bardzo proszę…

przeł. Jan Stachowski

Ciąg dalszy w  najnowszej książcze z serii O kobietach... Czeskie Opowieści

©This material is copyrighted. All rights reserved.

Wydawnictwo Good Books, 2009